داشتیم بر میگشتیم هتل ...

قبول دارم بیست و چهار سال سن زیادی بود برای اُسگـُل بودن ... من هنوز به اینکه چرا تو دسته اُسگـُلا بودم فکر می کنم . من چرا هنوز به اینکه تو دسته اُسگـلا بودم فکر می کنم ؟ من خستم . از این شهر از این خونه ... اگه از این خونه برم به این شهر بسته تر می شم و اگه از این شهر برم ... آخ اگه از این شهر برم ... برم یه جایی که رودخونه و چشمه داشته باشه ... ییلاق باشه ... آشناتر باشه ... بیست و نه سال سن زیادیه
دیدی گاهی هنوز ، می تونم بنویسم؟

پدرم ... مردی که در حال فرو ریختن بود ... فرشتگان می گریستند اما خدا لبخند می زد ... زمان بی اعتنا می گذشت من دیگر همیشه غمگینم

نفرت چه حس کاهنده ای بود ... نفرت وقتی از قفس واژه بیاد بیرون کار هر کسی نیست مهار کردنش ... چقدر تنها باید سر به بیابون بذاری و به دور دستها خیره بشی که همش از چشات بیرون بریزه ... به هر درختی که نگاه کنی برگهاش زرد میشه ... چقدر دهنت رو باید باز بذاری تا فریاد به حنجره ات برسه ... چقدر باید سکوت کنی ... بی هیچ اشکی... بیابون ... خشک ...خون... اونجا نفس کشیدن اختیاری میشه ... حرف نزن ... نفس بعدی یادت نره ... صدای هر نفس ... خس خس حنجره ... سرت رو درد میاره ...
هرگز از یادم نمیره ...

پ ن : ببخشید داشتم آلبوم عکسامو نگاه میکردم ...

خدا رو شکر برطرف شد فقط حیف که دیگه بیست و چار سالم نیس

نعره مزن ... جامه مدر ...

اعوذ با... من الشیطان الرجیم . بسم ا... الرحمن الرحیم . قل اعوذ برب الناس . ملک الناس . اله الناس . من شر الوسواس الخناس . الذی یوسوس فی صدور الناس . من الجنة و الناس . صدق ا... العلی العظیم .

باید تیکه های زندگیمو بذارم کنار هم تا ببینم همه چی از کجا درست شد !!!! همش تقصیر اون مرتیکه روانپزشک سماواتی بود . هرچی عکس تو زندگیم داشتم از رو سی دی های سنگیم چیکوندم رو هارد و تاریخ همشونو ( اسمشونو) اصلاح کردم بعد ریختم کنار هم فولدرارو و بعد سال به سال جداشون کردم و بعد تیکه های درهم برهم زندگیم تو مخم دیفرگ شد !!!! آخیش خدا ویندوز رو عمر بده که خاطرات آدمو سُرت می کنه

عشق سوی فقر در بگشایدت فقر سوی کفر ره بنمایدت
عشق را با کافری خویشی بود کافری خود مغز درویشی بود
چون تو را این کفر و این ایمان نماند این تن و دل گم شد و این جان نماند
بعد از آن مردی شوی این کار را مرد باید اینچنین اسرار را
پای در نه همچو مردان و مترس در گذر از کفر و ایمان و مترس
چند ترسی دست از طفلی بدار باز شو چون شیرمردان پیشکار
گر تو را صد عقبه در کار اوفتد باک نبود چون درینراه اوفتد
عطار
منطق الطیر

به دلیل ادا اصول پرشین بلاگ من هم اومدم اینجا وگرنه من و هجرت فقط پاهامون مثل هم پرانتزیه و ادای همو در نمیاریم . شنیدم اینجا نقطه که میذادی تا چیز دیگه ای ننویسی نقطه هه نمیاد آخر خط !!! ههه پس بشاش به اون نقطه دیگه